شعری که می خوانید یک کار تقریبا قدیمی است (حدودا مربوط به چهار سال پیش است/وقتی ۱۶ ساله بودم). بی ایراد نیست اما بی ارتباط با آن وعده هایی که داده شد هم نیست.اگرچه ممکن است ربطی به شالی و شلتوک نداشته باشد.اما بوی گلهای حیاطمان را که میدهد!این شعر اگر اشتباه نکنم در سال ۸۲ (ماه و فصلش را یادم نیست چون مجله را ندارم.)در مجله ی رشد چاپ شد.

رویای خنک(تخت چوبی من)

می نشینم روزهای فصل گرم

روی تخت چوبی توی حیاط

زیر سقف شاخه های سبز سیب

در کنار غنچه های با نشاط.

                                        در خیالم می دوم آن دورها.

                                        می روم تا انتهای آسمان.

                                       میرسانم دستهایم را به ماه.

                                       می شوم چون شاخه ای از کهکشان.

سهم من در لحظه های داغ عصر

شهد شیرین نگاه میخک است.

خنده ی گنجشکها لالایی ام

سایبانم دستهای پیچک است.

                                     توی گرما  توی فصل تشنگی

                                     خانه ی ما مثل دریا می شود.

                                    تخت من هم قایقی شاد و رها

                                     زندگی یک تکه رویا می شود.